Λία μου, είμαστε εδώ με αφορμή τη νέα σου δισκογραφική δουλειά. Μια δουλειά που πιστεύω ότι πολλοί είναι εκείνοι που την περιμένανε. Θέλω λοιπόν να μου πεις γιατί σαν τραγουδήστρια, και μάλιστα πολύ καλή, δεν μας χαρίζεις συχνότερα καινούρια τραγούδια.
Αυτό είναι θέμα συγκυριών. Δεν είναι κάτι που το επεδίωξα. Δικά μου τραγούδια είχα να γράψω από το ’95. Ο τελευταίος δίσκος ήταν το 2001 με τραγούδια του Σάββα Σάββα. Μετά μετακομίσαμε Κύπρο και κατά κάποιο τρόπο βρέθηκα έξω από τα πράγματα. Εδώ δεν υπάρχει ιδιαίτερη δισκογραφική κίνηση γιατί είναι πολύ μικρή η αγορά. Αλλά γενικά έχουν αλλάξει τα πράγματα. Ακόμα και στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο έχουν περιοριστεί οι πωλήσεις με τις διαστάσεις που έχει πάρει η αγορά μέσω διαδικτύου και η δυνατότητα επίσης να κατεβάζει ο κόσμος τραγούδια από το διαδύκτιο.
Να υποθέσω λοιπόν ότι η νέα δουλειά μάς έρχεται από Ελλάδα. Πες μας λίγα πράγματα για αυτήν.
Ναι, το cd θα κυκλοφορίσει αρχές Ιουνίου από την εταιρεία «Δρόμος» και το Μουσικό Ταχυδρομείο. Τα τραγούδια είναι δικά μου σε μουσική και στίχους. Υπάρχει μια διασκευή ενός παλιότερου τραγουδιού μου της «Απουσίας» σε στίχους Άγγελου Προβελέγγιου. Στο δίσκο υπάρχει και ένα τραγούδι της Billie Holiday, το Don’t Explain, με τον τίτλο «Μη Μου Εξηγείς» σε ελληνικούς στίχους δικούς μου και του Βαγγέλη Ζιλέλη. Σαν bonus tracks θα υπάρχουν δύο remixes που έκανε ο «Sonic Crime», Nick Piliourez και πρόκειται για την «Απουσία» και το «Θάλασσά μου» Dub Remix όπου συμμετέχει ο Hazi Mike σαν ερμηνευτής και στιχουργός των αγγλικών στίχων. Επίσης να αναφέρω ότι η ηχογράφηση έγινε σε στούντιο στο Βερολίνο και ενορχήστρωση και μέρος της παραγωγής έκανε ο Λεωνίδας Δανέζος. Η μίξη έγινε εδώ στην Κύπρο στο ESAD STUDIO απ’ τον Nick Piliourez.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε τελικά να ξαναβγάλεις ένα δίσκο μετά από τόσο καιρό;
Εεε... δεχόμουν συνέχεια επιστολές και τηλεφωνήματα με παρεκλήσεις από φανς οι οποίοι δε με ξέχασαν. Βέβαια και παλαιότερα δεν ηχογραφούσα τόσο συχνά. Μεσολαβούσαν 2-3 χρόνια μεταξύ των δίσκων. Το καλοκαίρι που μας πέρασε βρέθηκα πιο κοντά στον ευατό μου, του αφιέρωσα περσσότερο χρόνο και το αποτέλεσμα ήταν ότι άρχισα να γράφω και μπορώ να πω αβίαστα σαν να υπήρχε μέσα μου συσσωρευμένο υλικό το οποίο βγήκε σαν χείμαρος. Το ένα τραγούδι γεννιόταν μετά το άλλο. Ήταν σαν να χτύπησα φλέβα.
Έγραφες και παλαιότερα στίχους ή είναι κάτι που σου βγήκε τώρα λόγω προσωπικών βιωμάτων;
Στίχους όχι, εκτός από μια δυο προσπάθειες στο περελθόν. Αυτή τη φορά έγραψα εγώ για να περιγράψω συναισθήματα που βίωσα και θέλησα να τα πω εγώ έστω και με αυτόν τον ερασιτεχνικό αν θες τρόπο.
Απ’ ότι καταλαβαίνω είσαι πολύ επιλεκτική σ’ αυτά που θα πεις και ίσως είναι αυτός ο λόγος που δεν ηχογραφείς συχνά όπως κάνουν οι περισσότεροι τραγουδιστές σήμερα. Είσαι αυστηρή με δουλειές που έρχονται από τους άλλους για σένα;
Ναι, στα προηγούμενα χρόνια έγραφα εγώ τη μουσική και έπαιρνα στίχους από άλλους. Διαλέγω όμως πάντα τους συνεργάτες μου και δεν δέχομαι ποτέ κάτι χωρίς διορθώσεις ώστε το αποτέλεσμα να με ικανοποιεί πλήρως. Τώρα όσον αφορά στο πόσο συχνά ηχογραφώ, η αλήθεια είναι ότι ε΄λιναι λίγο αντίθετο με αυτό που γίνεται με άλλους καλλιτέχνες οι οποίοι κυκλοφορούν δίσκους για να υποστηρίξουν προγράμματα σε κέντρα, φαινόμενο έντονο τα τελευταία χρόνια. Μαθαίνω ότι αντί η παραγωγή να γίνεται από τις δισκογραφικές εταιρείες, πολλές φορές γίνεται από ιδιοκτήτες κέντρων. Τελικά τι συμβαίνει; Υπάρχει δημιουργία ή όλα γίνονται για το παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας; Νίωθω πολλές φορές σαν να έχει χαθεί η έμπνευση σε μεγάλο βαθμό.
Ξέρω ότι διδάσκεις φωνητική και πιάνο. Από αυτή τη θέση τι εμπειρίες αποκομίζεις καθημερινά σε σχέση με τα νέα παιδιά και τις φιλοδοξίες τους;
Οι σπουδές μου είναι στην κλασσική μουσική και απ’ τα 18 μου δίδασκα πιάνο. Αρκετά μεγαλύτερη, αφού άρχισε η καριέρα μου σαν τραγουδήστρια παρακολούθησα μαθήματα κλασσικού τραγουδιού και το ’98 ξεκίνησα το τμήμα σύγχρονου τραγουδιού στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας της Αθήνας. Συνέχισα τη διδασκαλία και στην Κύπρο συνεργαζόμενη με το Εθνικό Ωδείο της Λευκωσίας και αυτή τη στιγμή με το Σύγχρονο Ωδείο. Όλα αυτά τα χρόνια είχα στην τάξη μου πάρα πολλά παιδιά που άλλα είχαν σαν όνειρο να γίνουν τραγουδιστές είτε γιατί είχανν ταλέντο είτε γιατί θαμπώνονταν απ’ τη γοητεία που ασκεί το φαντασμαγορικό σκηνικό της Showbiz. Άλλα παιδιά έρχονται για μόρφωση, να καλλιεργήσουν τη φωνή τους ή απλώς σαν χόμπι. Μερικά είναι προσγειωμένα και θέλουν να ακολουθήσουν την καριέρα του μουσικού, σε γενικές όμως γραμμές βλέπω ότι η πλειονότητα οδηγείται σ’ ένα λανθασμένο δρόμο παρασυρρόμενοι από Shows της τηλεόρασης. Πιστεύουν ότι η αναγνώριση είναι κάτι πολύ εύκολο και δε χρειάζεται η γνώση που αποκτάται με την μελέτη. Αυτό που τα συμβουλεύω είναι ναι, πρέπει να έχουν όνειρα γιατί από κει ξεκινανε όλα αλλά τα όνειρα για να γίνουν πραγματικότητα θέλουν δουλειά, πειθαρχία, και υπομονή. Γιατί και το μεγαλύτερο ταλέντο διαφορετικά χάνεται ή παραμενει μετριότητα.
Κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος. Θέλω να σε ευχαριστήσω για την κουβέντα μας και να σου ευχηθώ καλή επιτυχία με ότι κάνεις.
Κι εγώ ευχαριστώ και εύχομαι καλή επιτυχία στη Μουσική Τράπεζα γιατί πιστεύω είναι σημαντικό αυτό που ξεκινάτε για τους ίδιους τους δημιουργούς και γενικότερα για την μουσική και τον πολιτισμό.
